Co się działo na warsztatach z organizowania społecznościowego?
Od 8 do 15 lutego 2010 w Warszawie, Szczecinie i Szklarskiej Porębie odbywały się warsztaty z organizowania społecznościowego. Warsztaty poprowadził Dave Beckwith – organizator społecznościowy, trener oraz dyrektor Needmor Fund z Toledo w Stanach Zjednoczonych (stan Ohio). Dave przyjechał do Polski wraz z żoną Lindsay. Towarzyszyli im także Kajo Zbori i Miroslaw Ragač - organizatorzy społecznościowi z Bańskiej Bystrzycy na Słowacji.
Trening warszawski był pierwszym z trzech polskich treningów. Wzięło w nim udział 28 osób w różnym wieku, różnych profesji a także z różnych miejsc (w większości z Warszawy, ale była też grupa z Tłuszcza, sołtyska Celestynowa, a także dwuosobowy zespół z Olsztyna). Wszystkich łączyło jedno – działają bądź chcą działać dla i z lokalną społecznością.
Pierwszego dnia Dave opowiedział o tym czym się zajmuje, jak długo jest trenerem i dlaczego to robi. O to samo poprosił uczestników i uczestniczki. W małych grupkach opowiadano sobie, co, kto i gdzie robi na co dzień. Uczestnicy reprezentowali różne instytucje: grupy sąsiedzkie, stowarzyszenie lokatorów, organizację kobiecą, redakcję gazety lokalnej, administrację państwową.
Kiedy już wszyscy wiedzieli skąd są i czym się zajmują, trener przedstawił biblię organizowania społecznościowego – tzw. „zieloną książkę”, która zawiera niezbędne informacje na temat tej metody. Organizowanie społecznościowe to jedna z metod rozwiązywania problemów lokalnych , która polega na budowaniu siły społeczności. To ludzie dokonują wyboru problemu, który chcą rozwiązać oraz metod, dzięki którym osiągną zakładane cele. No i rozwiązują ten problem sami.
Organizowanie nie jest celem samym w sobie. Nie będzie ono miało trwałego charakteru, jeżeli organizacji nie uda się uzyskać konkretnych korzyści dla zaangażowanych w proces osób.
Najbardziej wszystkim zapadło w pamięć 10 zasad organizowania społecznościowego. Uczestnicy sami zaprezentowali te zasady. Metoda prezentacji – dowolna. Najważniejsze było, aby reszta grupy zrozumiała o jaką zasadę chodzi. Poza tym Dave przedstawił mnóstwo tzw. historii z życia wziętych, które sprawiły, że wszystkie wiadomości teoretyczne nabierały realnych kształtów.
Drugiego dnia zajmowano się analizowaniem sytuacji swojej grupy oraz planowaniem przyszłości. Planowanie powinno mieć charakter partycypacyjny. Ważne, aby zaczynać od określenia problemu, następnie należy wyznaczyć cele i wybrać adresata problemu. I jeszcze jedna rada Dave'a – jedna minuta działania powinna być poprzedzona jedną minutą przygotowania i jedną minutą ewaluacji. Bardzo ważna okazała się ostatnia część, w której każdy mógł zadać pytanie, a właściwie pytania, bo ich ilość była nieograniczona. Pojawiło się wiele pytań. Dotyczyły zarówno sposobu organizowania, roli organizatora, celów, metod pracy. Zgodnie z obietnicą, żadne z pytań nie pozostało bez odpowiedzi.
Pierwszego dnia pojawiło się kilka głosów twierdzących, że„u nas nie da tego zrobić” Jednak optymizm Dave'a, jego rzeczowe odpowiedzi, autentyczne historie, a przede wszystkim przykłady ze Słowacji ( gdzie Kajo od 1996 roku zajmuje się organizowaniem społecznościowym) zrobiły na nas, uczestnikach, duże wrażenie. Wychodząc odczuwaliśmy niedosyt, że jeszcze mogłoby być dłużej, więcej, ale silne było przekonanie, że po prostu należy zacząć działać. No i zgodnie z radą Dave'a – świętować każdy, nawet najmniejszy sukces.
Szkolenie zrealizowane zostało przy wsparciu finansowym Komisji Europejskiej. Odzwierciedla jedynie stanowisko Stowarzyszenia Liderów Lokalnych Grup Obywatelskich i Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za umieszczoną w nich zawartość merytoryczną.
Wizyta i praca David'a Backwith'a została sfinansowana przez Charles Stewart Mott Foundation.
Co się działo na warsztatach z organizowania społecznościowego?
Od 8 do 15 lutego 2010 w Warszawie, Szczecinie i Szklarskiej Porębie odbywały się warsztaty z organizowania społecznościowego. Warsztaty poprowadził Dave Beckwith – organizator społecznościowy, trener oraz dyrektor Needmor Fund z Toledo w Stanach Zjednoczonych (stan Ohio). Dave przyjechał do Polski wraz z żoną Lindsay. Towarzyszyli im także Kajo Zbori i Miroslaw Ragač - organizatorzy społecznościowi z Bańskiej Bystrzycy na Słowacji.
Trening warszawski był pierwszym z trzech polskich treningów. Wzięło w nim udział 28 osób w różnym wieku, różnych profesji a także z różnych miejsc (w większości z Warszawy, ale była też grupa z Tłuszcza, sołtyska Celestynowa, a także dwuosobowy zespół z Olsztyna). Wszystkich łączyło jedno – działają bądź chcą działać dla i z lokalną społecznością.
Pierwszego dnia Dave opowiedział o tym czym się zajmuje, jak długo jest trenerem i dlaczego to robi. O to samo poprosił uczestników i uczestniczki. W małych grupkach opowiadano sobie, co, kto i gdzie robi na co dzień. Uczestnicy reprezentowali różne instytucje: grupy sąsiedzkie, stowarzyszenie lokatorów, organizację kobiecą, redakcję gazety lokalnej, administrację państwową.
Kiedy już wszyscy wiedzieli skąd są i czym się zajmują, trener przedstawił biblię organizowania społecznościowego – tzw. „zieloną książkę”, która zawiera niezbędne informacje na temat tej metody. Organizowanie społecznościowe to jedna z metod rozwiązywania problemów lokalnych , która polega na budowaniu siły społeczności. To ludzie dokonują wyboru problemu, który chcą rozwiązać oraz metod, dzięki którym osiągną zakładane cele. No i rozwiązują ten problem sami.
Organizowanie nie jest celem samym w sobie. Nie będzie ono miało trwałego charakteru, jeżeli organizacji nie uda się uzyskać konkretnych korzyści dla zaangażowanych w proces osób.
Najbardziej wszystkim zapadło w pamięć 10 zasad organizowania społecznościowego. Uczestnicy sami zaprezentowali te zasady. Metoda prezentacji – dowolna. Najważniejsze było, aby reszta grupy zrozumiała o jaką zasadę chodzi. Poza tym Dave przedstawił mnóstwo tzw. historii z życia wziętych, które sprawiły, że wszystkie wiadomości teoretyczne nabierały realnych kształtów.
Drugiego dnia zajmowano się analizowaniem sytuacji swojej grupy oraz planowaniem przyszłości. Planowanie powinno mieć charakter partycypacyjny. Ważne, aby zaczynać od określenia problemu, następnie należy wyznaczyć cele i wybrać adresata problemu. I jeszcze jedna rada Dave'a – jedna minuta działania powinna być poprzedzona jedną minutą przygotowania i jedną minutą ewaluacji. Bardzo ważna okazała się ostatnia część, w której każdy mógł zadać pytanie, a właściwie pytania, bo ich ilość była nieograniczona. Pojawiło się wiele pytań. Dotyczyły zarówno sposobu organizowania, roli organizatora, celów, metod pracy. Zgodnie z obietnicą, żadne z pytań nie pozostało bez odpowiedzi.
Pierwszego dnia pojawiło się kilka głosów twierdzących, że„u nas nie da tego zrobić” Jednak optymizm Dave'a, jego rzeczowe odpowiedzi, autentyczne historie, a przede wszystkim przykłady ze Słowacji ( gdzie Kajo od 1996 roku zajmuje się organizowaniem społecznościowym) zrobiły na nas, uczestnikach, duże wrażenie. Wychodząc odczuwaliśmy niedosyt, że jeszcze mogłoby być dłużej, więcej, ale silne było przekonanie, że po prostu należy zacząć działać. No i zgodnie z radą Dave'a – świętować każdy, nawet najmniejszy sukces.
Szkolenie zrealizowane zostało przy wsparciu finansowym Komisji Europejskiej. Odzwierciedla jedynie stanowisko Stowarzyszenia Liderów Lokalnych Grup Obywatelskich i Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za umieszczoną w nich zawartość merytoryczną.
Wizyta i praca David'a Backwith'a została sfinansowana przez Charles Stewart Mott Foundation.
Trening warszawski był pierwszym z trzech polskich treningów. Wzięło w nim udział 28 osób w różnym wieku, różnych profesji a także z różnych miejsc (w większości z Warszawy, ale była też grupa z Tłuszcza, sołtyska Celestynowa, a także dwuosobowy zespół z Olsztyna). Wszystkich łączyło jedno – działają bądź chcą działać dla i z lokalną społecznością.
ej wszystkim zapadło w pamięć 10 zasad organizowania społecznościowego. Uczestnicy sami zaprezentowali te zasady. Metoda prezentacji – dowolna. Najważniejsze było, aby reszta grupy zrozumiała o jaką zasadę chodzi. Poza tym Dave przedstawił mnóstwo tzw. historii z życia wziętych, które sprawiły, że wszystkie wiadomości teoretyczne nabierały realnych kształtów. 